رجعت
رجعت يعنى بازگشت و در اصطلاح ، يعنى بازگرداندن گروهى از مؤمنان پس از ظهور مهدى ، به دنيا براى ديدن حكومت حقّ و عدل او و نيز مراجعه عدهاى از دشمنان سرسخت براى انتقامگيرى از آنان و ديدن حقايق در دنيا .
عقيده به رجعت نزد شيعه ، از مسلّمات بوده و از ويژگىهاى مذهب تشيع است . مجلسى ، بيش از چهل تن از بزرگان شيعه را برمىشمارد كه رجعت را پذيرفته و احاديث آن را نقل نمودهاند ؛ كه از ميان آنان مىتوان به « سليم بن قيس هلالى » متوفاى سال 90 هجرى ، « محمد بن يعقوب كلينى » متوفاى 328 ، « سيد مرتضى » متوفاى 426 ، كه همگى از بزرگان علماى شيعه هستند ، اشاره نمود .
مجلسى در كتاب « بحار الأنوار » مىنويسد : « كسى كه حقّانيت امامان شيعه را باور كرده است ، چگونه مىتواند در مسألهء متواترى كه بيش از دويست روايت صريح دارد و چهل تن از راستگويان و عالمان شيعه آن را در كتابهاى خود آوردهاند ، شك كند و با ديدهء ترديد بنگرد ، اگر اين مسأله متواتر نباشد ، پس دربارهء كدام موضوع مىتوان ادعاى تواتر كرد . » « 1 »
اعتقاد به رجعت ميان انديشمندان شيعه ، موضوعى رايج است و البته اين اعتقاد الزامى نبوده و انكار آن مضرّ نيست . مرحوم كاشف الغطا مىگويد : ليس التدين بالرجعة فى مذهب التشيع بلازم و لا انكارها بضار و ان كانت ضرورية عندهم . « 2 »
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 53 ، ص 122 .
( 2 ) - اصل الشيعة و اصولها ، ص 167 .