على و اهل بيت در منابع اهل سنت
به گواهى تاريخ و به گواهى انديشمندان اسلامى ، در تمامى عرصههاى عبادى ، اخلاقى و اجتماعى ، پس از وجود پيامبر مكرم اسلام ، كسى چون على بن ابى طالب پاى به عرصهى حيات نگذاشته است .
برتريهاى فردى و اجتماعى او ، ريشه در عمق وجود وى دارد و طرح آنها مقولهاى جدا مىطلبد و بيان گوشهاى از خصلتهاى شايستهاش هرگز نمىتواند معرّف آن وجود عظيم باشد .
بديهى است كثرت ويژگىهاى زيباى او به حدى است كه مىبايست هركدام از خصال وى را به شيوهاى تخصصى و تحقيقى مورد بررسى قرار داد . و با اينكه اين مقوله در پى بيان فضايل او نيست ، ولى به مناسبت بحثهاى آتى لازم است برخى از ويژگىهاى او در منابع اهل سنّت و نيز از زبان خودش مطرح شود .
برترى على از زبان خودش
هرچند سخن از خود و حديث نفس در همه جا و همه حال مطلوب نيست ولى آنگاه كه بيان فضيلت ، به ذكر عظمت الهى و ياد او منجر شود و يا براى ترويج حقايق در اذهان مفيد باشد ، از باب
وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
« 1 » ؛ عملى پسنديده است .
على ، در همين راستا گاهى برخى اوصاف خود را برمىشمارد و مردم گم كرده راه را از غفلت چندين ساله آگاه مىسازد .
على بن ابى طالب در خطبه سوم كه به شقشقيه معروف است ، آوردهاند :
هامش
( 1 ) - ضحى ، 11 .