است .
و انك تموت بالربوة فمات بالرملة . « 1 »
سيوطى اين روايت را ظاهراً از ابنكثير نقل نموده و ربوة را دمشق و رمله را شهرى در فلسطين تصور كرده و گفته است اين حديث جداً غريب است . « 2 »
وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ .
« 3 »
و آنها ( سبقت گيرندگان در خيرات هستند ) كه نهايت كوشش را در انجام طاعت به خرج مىدهند و با اين حال دلهايشان هراسناك است از اينكه سرانجام به سوى پروردگارشان باز مىگردند .
عايشه مىگويد از حضرت صلى الله عليه و آله پرسيدم اينان كسانى هستند كه شراب نوشيده و دزدى كردهاند و با اين حال از خدا مىترسند ؟ حضرت فرمودند : خير .
الذين يصومون و يصلون و يتصدقون و هم يخافون ان لاتقبل منهم اولئك الذين يسارعون فى الخيرات و هم لها سابقون .
اينان روزه دار و نمازگذار بوده و انفاق مىنمودند و با اين وصف مىترسيدند كه مبادا از آنان پذيرفته نشود . اينان كسانى هستند كه در خيرات سرعت و سبقت جستهاند .
اين روايت را « عبدالرحمن بن سعيد » از عايشه و نيز از ابوهريره نقل كردهاند . « 4 »
هامش
( 1 ) - ابنكثير ، ج 3 ، ص 256 .
( 2 ) - درالمنثور ، ج 5 ، ص 10 .
( 3 ) - مؤمنون ، 60 .
( 4 ) - سنن ترمذى ، ج 5 ، ص 9 .