توبهاش را مىپذيرد ولى غيبتكننده بخشوده نمىشود تا اينكه رفيقش ( غيبتشده ) از وى بگذرد .
997 « إِيَّاكُمْ وَالكِبْرَ فَإِنَّ إِبْليسَ حَمَلَهُ الْكِبْرُ عَلى أَنْلا يَسْجُدَ لِآدَمَ وَإِياكُمْ وَالْحرْصَ فَإِنَّ آدَمَ حَمَلَهُ الْحِرْصُ عَلى أَنْ يَأْكُلَ مِنَ الشَّجَرَةٍ وَإِيَّاكُمْ وَالْحَسَدَ فَإِنَّ ابْنَيْ آدَمَ إِنَّما قَتَلَ أَحَدُهُما صاحِبَهُ حَسَداً فَهُنَّ أصْلُ كُلِّ خَطيئَةٍ » « 1 »
از تكبر بپرهيز ، كه تكبر ابليس را واداشت تا بر آدم سجده نكند ، از حرص بپرهيز كه حرص آدم را واداشت تا از درخت بخورد ، از حسد بپرهيز كه دو فرزند آدم يكى ديگرى را به خاطر حسد به قتل رساند . پس اين سه ريشه همه گناهان هستند .
998 « إِيَّاكُمْ وَالْكِذْبَ فَإِنَّ الْكِذْبَ مُجانِبٌ لِلْإِيْمانِ » « 2 »
از دروغ بپرهيزيد كه دروغ با ايمان سازگار نيست .
999 « إِيَّاكُمْ وَالْكِذْبَ فَإِنَّ الْكِذْبَ لا يَصْلُحُ لا بِالْجِدِّ وَلا بِالْهَزْلِ ، وَلا يَعِدِ الرَّجُلُ صَبِيَّهُ لا يَفي لَهُ وَإِنَّ الْكِذْبَ يَهْدي إِلَى الْفُجُورِ وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدي إِلَى النَّارِ وَإِنَّ الصِّدْقَ يَهْدي إِلَى الْبِرِّ وَإِنَّ الْبِرِّ يَهْدي إِلَى الْجَنَّةِ » « 3 »
از دروغ بپرهيز چرا كه دروغ چه جدى و چه شوخى جايز نيست ، آدمى نبايد به فرزندش وعدهاى دهد كه به آن وفا نمىكند ، دروغ آدمى را به سوى گناهان ديگر سوق مىدهد و گناهان انسان را به سوى آتش مىبرند . راستى وى را به طرف نيكى هدايت مىكند و نيكى او را به سوى بهشت مىبرد .
1000 « إِيَّاكُمْ وَالْمَدْحَ فَإِنَّهُ الذِّبْحُ » « 4 »
از ستايش انسانها بپرهيز كه چون سر بريدن آنهاست ( موجب عجب و غرور آنهاست ) .
هامش
( 1 ) - ر . ك كنز العمال ، 3 ، 525 .
( 2 ) - جامع الصغير ، 1 ، 452 .
( 3 ) - جامع الصغير ، 1 ، 399 .
( 4 ) - مسند شهاب ، 2 ، 94 .