فَوَالَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ ، وَبَرَأَ النَّسَمَةَ ، لَئِنْ كَانَ ذلِكَ حَقًّا لَتَجِدَنَّ لَكَ عَلَيَّ هَوَاناً ، وَلَتَخِفَّنَّ عِنْدِي مِيزَاناً ، فَلَا تَسْتَهِنْ بِحَقِّ رَبِّكَ ، وَلَا تُصْلِحْ دُنْيَاكَ بِمَحْقِ دِينِكَ ، فَتَكُونَ مِنَ الْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا » . « 1 »
در باره تو به من گزارش رسيدهاست كه اگر درست باشد و واقعاً چنين عملى را انجام داده باشى ، پروردگارت را به خشم آورده و امامت را عصيان كردهاى .
خبر رسيده كه غنايم مسلمين كه بهوسيله اسلحه و اسبهايشان و ريختن خونهايشان بدست آمدهاست ، در بين افرادى برگزيده از باديهنشينان قبيلهات تقسيم مىنمايى .
سوگند به كسى كه دانه را در زير خاك شكافت و روح انسانى را آفريد ، اگر اين سخن درست باشد ، نزد من خوار خواهى شد و ارزش تو پايين خواهد آمد . حقّ پروردگارت را سبك مشمار و دنيايت با نابودى دينت ، آباد منما كه در اين صورت از زيانكارترين افراد خواهى بود .
حضرت در زندگى شخصى خود به دقت و با محاسبهاى مضاعف نسبت به ديگران ، از آلوده شدن به بيتالمال پرهيز مىكرد .
هزينه زندگى او به نقل ابن ابىالحديد از مزرعهاى در « ينبع » حوالى مدينه تأمين مىگشت و از همان نيز اطعام مىنمود .
وى هرروز جمعه بيتالمال را جارو مىزد و دو ركعت نماز مىگذارد و در آن محل آياتى از قرآن مىخواند و مىگفت :
« يشهد لى يوم القيامة » .
تا روز قيامت برايم گواهى دهد . « 2 »
آن حضرت در خطبه 224 چنين فرمودهاند :
« وَاللَّهِ لَأَنْ أَبِيتَ عَلَى حَسَكِ السَّعْدَانِ مُسَهَّداً ، أَوْ أُجَرَّ فِي الْأَغْلَالِ مُصَفَّداً ، أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ
هامش
( 1 ) - نهجالبلاغه ، نامه 43 .
( 2 ) - شرح حديدى ، ج 2 ، ص 199 .