وحدت و صميميت پيدا مىشود و انسانها - كه با هم دوست و صميمى شدند - جامعه ترقى و تكامل پيدا مىكند . بنازم به برنامههايت اسلام ، همه برنامههايت نور است ، همه صحبتهايت روانبخش و جامعه زنده كن است .
در روايت دارد كه حضرت عيسى عليه السلام جملهاى بسيار ارزنده مىگويد :
بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ الزَّرْعَ يَنْبُتُ فِى السَّهْلِ وَ لَايَنْبُتُ فِى الصَّفَا ؛ « 1 »
به حقيقت به شما مىگويم : به راستى كه زراعت در دشت خاكى هموار رويد نه بر سنگلاخ .
مطلبى را به شما بگويم اى حواريين من ، از سخنان عيسى چنين استفاده مىكنم و نمىگويم عيسى پيامبر حتماً مقصودش اين بود ، مىفرمايد : تكبر اگر در كسى پيدا شود ، تكبر تكوينى هم باشد ، محروميت تكوينى ايجاد مىكند . تواضع تكوينى هم باشد ، خير تكوينى ايجاد مىكند . در يك مزرعه وسيع سرسبزى اگر در يك جاى مخصوص به اندازه نيممتر از جاهاى ديگر بالاتر باشد ، اين تكبر تكوينى اوست .
باران آنجا نمىايستد ، دانهها آنجا خوب رشد نمىكند ، بالاخره آن محل براى زارع استفاده نمىبخشد و زارع آن محل را نفرين مىكند كه نيممتر تكبرت براى من نتيجه نبخشيد ؛ اما جايى كه يك خرده پايينتر است ، نيممتر پايينتر است ، آب آنجا مىايستد و دانهها مىرويد و آنجا زراعتش بهتر و نفعش بيشتر مىشود و آن زارع دعاى گوى آن محل است ؛ يعنى تواضع وقتى كه تكوينىاش هم باشد ، اثر خود را دارد . پس چگونه مىشود در اين قلب انسانى تواضع مؤثر نباشد و چگونه مىشود در اين قلب انسانى تكبر بىاثر باشد .
برادر و خواهر ، صفت عظيم تكبر ، صفت عظيم تواضع را متوجه باش و « تَخَلّقوا بِاخلاقِ اللَّه » را عمل كن . « تَأدَّبوا بِآدابِ اللَّه » را عمل كن كه خدا دستور مىدهد بندگان من « تأدّبوا بآدابى » ، آداب مرا ياد بگيريد ، اخلاق مرا بياموزيد .
هامش
( 1 ) تحف العقول ، ص 504 .