زيادش را مطالعه كردهام - نديدهام و توصيه مىكنم به برادران و خواهرانم كه از كتابهاى ايشان تا قدرت دارند ، استفاده كنند .
يكى از شنوندگان پرسيده است كه فرق « وَ لَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَ لَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ » « 1 » با آيهء « وَ يُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ » « 2 » چيست ؟
* در هفته گذشته گفتم كه اسلام در بارهء احسان و بذل يك راه متوسطى پيموده است . فرمود نه همه داراييت را بده و نه بخالت بورز كه هيچى ندهى . ( متوسط ) يك مقدار براى خودت ، يك مقدار براى دادن و بذل كردن و ما اينجورى بيان كرديم . اسم اين معنا را سخاوت گذاشتيم . اين آقا مىگويد اين معناى سخاوت با اين جمله آيه مىفرمايد : « يُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ » ، على عليه السلام و زهرا - سلام اللَّه عليها - و ائمه عليهم السلام اينها آنچه داشتند ، همه را مىدادند و نمىگذاشتند چيزى بماند . پس آيا معصومين به سخاوت بر طبق آيه عمل نمىكردند ؟
دو مطلب است برادر و خواهر : يك مطلب ، مطلب سخاوت است و يك مطلب ، مطلب ايثار است . ايثار اين است كه انسان هر چه كه دارد ، بدهد ؛ اما راه دارد . اگر شما هر چه كه داشتيد در راه اللَّه داديد و هيچ چيز براى خودتان نماند ، وقتى كه به خانه بر مىگرديد ، عيال و بچههايتان در خانه منتظرند كه شما ما يحتاج آنها را بخريد و ببريد ، وقتى كه برگشتيد هيچى نبريد ، مىگويند : آقا پس چرا هيچى نياورديد ؟ اگر در جواب بگوييد ، هر چه داشتم همه را در راه اللَّه دادم ، آن وقت است كه خانوادهات دعوا مىكنند ، بچهات از گرسنگى مىميرد . على عليه السلام با شما فرق داشت . اگر يك خانمى بلاتشبيه مثل زهرا - سلام اللَّه عليها - دارى و هر چه گرسنه بمانى ، او هم خوشوقت است كه با تو گرسنه بماند ، شما هم مثل او باشيد و بدهيد ؛ اما زن و بچه شما همچون خانواده على عليه السلام نيست ، از شما نان مىخواهد ، آب مىخواهد ، بايد آنها را اداره كنيد ، آنها از ديگران بر شما واجبترند . اول ، زن و فرزند و عيالتان را بر طبق معمول اداره
هامش
( 1 ) سورهء إسراء ، آيهء 29 .
( 2 ) سورهء حشر ، آيهء 9 .