7 . اخلاق اسلامى ( هجرت از هوى تا خدا )
قال اللَّه تبارك و تعالى :
« وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهَاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ » .
حق سبحان در كلام مبرهن خويش قرآن مىفرمايد :
كسى كه از خانه خويش به سوى خدا و رسولش هجرت نمايد و آن گاه مرگ او را دريابد ، پاداش و اجر او با خداست .
در اين آيهء شريفه مسافرتى عنوان مىشود كه مبدأ آن بيت است و مقصد آن خدا و رسول است و خداوند از اين سفر به عنوان مهاجرت ياد مىكند .
بيت مركز تعلقات انسانى است . مركز ثقل همه علاقهها و روابط در بيت انسان است . آدمى به خانه ، زندگى ، استراحت ، فرزند و مال و ثروت خويش علاقهمند است و كانون همه اين علايق بيت است . با اين مقدمه خروج از بيت را مىتوان انقطاع از علايق دانست .
اگر انسان رشته علايق گسست و رخت اقامت از بيت بركند ، سفرى طولانى در پيش رو دارد كه براى پيمودن آن بايد شرايط بسيارى را فراهم نموده ، و بسيارى از دشوارىها را بر خويشتن هموار نمايد .
در اين راه ، رفيق خوب يكى از توشههاى مهم انسان است . راهى كه اگر انسان از