بِغَيْرِ ذِكْرِكَ ، وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ ، وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ آمرزش مىطلبم و از هر راحت ، كه با تو انس نداشته باشم ، و در هر شادمانى ، بِغَيْرِ قُرْبِكَ ، وَ مِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَيْرِ طاعَتِكَ ، إِلهي أَنْتَ قُلْتَ كه تقرب به تو نباشد و از هر شغل ، كه طاعت تو نباشد ، استغفار مىكنم . خداى من ، تو گفتى وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيراً و گفتار تو حق است : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، خدا را بسيار ياد كنيد وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصيلًا ، وَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُوني و او را بامدادان و شبانگاه تسبيح گوييد » ؛ خدايا تو گفتى و گفتار تو حق است : « مرا ياد آريد ، أَذْكُرْكُمْ ، فَأَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ ، وَ وَعَدْتَنا عَلَيْهِ أَنْ تَذْكُرَنا تَشْريفاً شما را ياد مىآورم » ؛ پس ما را به ياد آورى خود فرمان دادهاى و به آن ما را وعده دادهاىكه براى شريف گرداندن ما لَنا وَ تَفْخيماً وَ إِعْظاماً ، وَ ها نَحْنُ ذاكِرُوكَ كَما أَمَرْتَنا ، فَأَنْجِزْ و حرمت و بزرگ داشت ما ، يادمان كنى و اينك ما - آن سان كه فرمان دادى - ياد آورندگان توايم ؛ پس لَنا ما وَعَدْتَنا يا ذاكِرَ الذَّاكِرينَ ، وَ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ . « 1 » آنچه را به ما وعده دادهاى تحقق بخش ، اى به ياد آورندهء تسبيحگويان و اى مهربانترين مهربانان .
چهاردهم : مناجات پناهندگان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرّحيمِ ، اللَّهُمَّ يا مَلاذَ اللّائِذينَ ، وَ يا مَعاذَ بنام خداوند بخشندهء مهربان . بار خدايا ، اى پناهگاه پناه جويان ، و اى مأواى الْعآئِذينَ ، وَ يا مُنْجِيَ الْهالِكينَ ، وَ يا عاصِمَ الْبآئِسينَ ، پناه خواهان و اى نجات دهنده تباه شدگان و اى نگاهبان تيره روزان
هامش
( 1 ) . بحار الانوار / 91 / 151 .