تِجارَتُهُمْ . إِلهي ما أَلَذَّ خَواطِرَ الْإِلْهامِ بِذِكْرِكَ عَلَى الْقُلُوبِ ، كرده است . خداى من چه لذت بخش است خاطرههاى الهام ياد تو بر دلها ، وَ ما أَحْلَى الْمَسيرَ إِلَيْكَ بِالْاوْهامِ في مَسالِكِ الْغُيُوبِ چقدر گوارا و چه شيرين است راه سپردن به سوى تو با انديشه در راههاى غيب ، وَ ما أَطْيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ ، وَ ما أَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ ، فَأَعِذْنا و چه خوشايند است طعم محبت تو و چه خوشگوار است جام قرب تو ؛ پس ، ما را مِنْ طَرْدِكَ وَ إِبْعادِكَ ، وَ اجْعَلْنا مِنْ أَخَصِّ عارِفيكَ ، وَ أَصْلَحِ از راندن و دور كردن پناه ده و ما را از خصوصىترين عارفان خود و از شايستهترين عِبادِكَ ، وَ أَصْدَقِ طآئِعيكَ ، وَ أَخْلَصِ عُبَّادِكَ ، يا عَظيمُ بندگان و صادقترين فرمانبرداران و خالصترين عبادتكنندگان خود قرار ده - اى بزرگ يا جَليلُ يا كَريمُ يا مُنيلُ بِرَحْمَتِكَ وَ مَنِّكَ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ . « 1 » و اى جليل ، اى كريم و اى عطا بخش - ، به رحمت و منّت تو ، اى مهربانترين مهربانان .
سيزدهم : مناجات ذاكران
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم ، إِلهي لَوْلَا الْواجِبُ مِنْ قَبُولِ أَمْرِكَ بنام خداوند بخشندهء مهربان . خداى من ، اگر قبول فرمانت واجب نبود ، تو را از ياد آورى لَنَزَّهْتُكَ مِنْ ذِكْري إِيَّاكَ ، عَلى أَنَّ ذِكْري لَكَ بِقَدْري لا بِقَدْرِكَ ، تو پاكيزه و منزه مىداشتم ؛ چرا كه يادآورى تو از طرف من به اندازهء ارزش من است نه به اندازهء ارزش تو ؛ وَ ما عَسى أَنْ يَبْلُغَ مِقْداري حَتَّى أُجْعَلَ مَحَلًّا لِتَقْديسِكَ و ارزش و مقدار من به چه پايه رسد تا محل تقديس تو قرار گيرم
هامش
( 1 ) . بحار الانوار / 91 / 150 .