إِلهي تَصاغَرَ عِنْدَ تَعاظُمِ الآئِكَ شُكْري ، وَ تَضآئَلَ في جَنْبِ خداى من شكرانهء من در برابر بزرگى نعمتهاى تو كوچك است و سپاسگويى و فزونى گفتار من در برابر إِكْرامِكَ إِيَّايَ ثَنآئي وَ نَشْري ، جَلَّلَتْني نِعَمُكَ مِنْ أَنْوارِ بخشندگى تو بسى نا چيز مىنمايد . نعمتهاى تو از نور ايمان جامههاى زيور بر من الْإِيمانِ حُلَلًا ، وَ ضَرَبَتْ عَلَيَّ لَطآئِفُ بِرِّكَ مِنَ الْعِزِّ كِلَلًا ، پوشانيده است و لطايف نيكى تو تاج مرصّع عزت بر تاركم نهاده وَ قَلَّدَتْني مِنَنُكَ قَلائِدَ لا تُحَلُّ ، وَ طَوَّقَتْني أَطْواقاً لا تُفَلُّ ، و منّتهاى تو گردنبندها برگردنم آويخته است كه گشوده نگردد و طوقها كه نشكند .
فالائُكَ جَمَّةٌ ضَعُفَ لِساني عَنْ إِحْصآئِها ، وَ نَعْمآؤُكَ كَثيرَةٌ پس نعمتهاى تو چندان فراوان است كه زبانم از شمارش آن ناتوان است و دادههاى تو چنان بسيار است قَصُرَ فَهْمي عَنْ إِدْراكِها فَضْلًا عَنِ اسْتِقْصآئِها ، فَكَيْفَ لي كه فهم من از ادراك آنها كوتاه است ، چه رسد به شمارش آنها ؛ پس چگونه شكرانه بِتَحْصيلِ الشُّكْرِ ، وَ شُكْري إِيَّاكَ يَفْتَقِرُ إِلى شُكْرٍ ، فَكُلَّما به جاى آورم ؟ ، حال آنكه هر شكرانهء تو به شكرى ديگر نيازمند است . پس هربار قُلْتُ لَكَ الْحَمْدُ ، وَجَبَ عَلَيَّ لِذلِكَ أَنْ أَقُولَ لَكَ الْحَمْدُ .
كه حمد تو گويم براى اين توفيق بر من واجب مىگردد كه حمد تو گويم .
إِلهي فَكَما غَذَّيْتَنا بِلُطْفِكَ ، وَ رَبَّيْتَنا بِصُنْعِكَ ، فَتَمِّمْ عَلَيْنا الهى ، پس آنسان كه مارا به لطف خود خوراندى و با صُنع خويش پروردى ، پس آسايش و گشادگى نعمتها سَوابِغَ النِّعَمِ ، وَ ادْفَعْ عَنَّا مَكارِهَ النِّقَمِ ، وَ اتِنا مِنْ حُظُوظِ را بر ما به كمال رسان و نا خوشايندىهاى عذاب از ما بگردان و از بهره
مفتاح الجنان ومصباح الجنان — صفحة 167
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٦٧