كسى كه بشنود كار خيرى انجام گرفته ويا عمل زشتى اتفاق افتاده است ، وظيفة اسلامى أو اقتضا مىنمايد كه از انجام كار خير خرسند گرديده واز كار زشت ناراحت شود .
فضيل بن يسار مىگويد : از امام صادق عليه السلام پرسيدم : آيا دوستى ودشمنى از ايمان است ؟ حضرت فرمود :
وهل الإيمان إلّاالحبّ والبغض ؛ « 1 »
آيا ايمان جز دوستى ودشمنى چيزى هست ؟
داستان مردى از أهل بهشت
در رابطه با همين مسأله جريانى را كه در عصر رسول خدا صلى الله عليه وآله اتفاق افتاده ، نقل مىكنيم :
پيامبر گرامى صلى الله عليه وآله روزى در مسجد نشسته بودند ، ناگهان حضرت نگاهى به در مسجد نموده وفرمود : هم اكنون مردى وارد مسجد خواهد شد كه از أهل بهشت است . چيزى نگذشت كه پيرمردى از در وارد شد كه تازه وضو گرفته بود وآب وضو هنوز از محاسنش مىچكيد . اين جريان همچنان دو روز ديگر تكرار شد ؛ يعنى پيامبر مىفرمود : الان مردى از بهشتيان داخل مسجد مىشود وتا سخن پيامبر پايان مىيافت ، همان پيرمرد ، پا به درون مسجد مىگذاشت .
جوانى كه طي اين سه روز از نزديك شاهد اين جريان بود ، روز سوم هنگامى كه پيرمرد ، نماز را با پيامبر به جاى آورده وبه سوى خانه به راه افتاد ، آن جوان به دنبالش حركت كرد وهمه جا چون سايه أو را تعقيب نمود تا اين كه در نيمه راه ، جايى كه ديگر هيچ كس جز أو وپيرمرد نبود ، خود را به أو رسانده وسلام عرض كرد وبا أو به راهش ادامه داد . پيرمرد ، متوجه شده وپرسيد : جوان با من به كجا مىآيى ؟ جوان : مايلم امشب را در خانه شما به سر برم .
هامش
( 1 ) . الكافي ، ج 2 ، ص 125 .