[ پندگيرى از آفرينش انسان ]
( آيهء 57 ) ( نَحْنُ خَلَقْنكُمْ فَلَوْلَا تُصَدّقُونَ )
تفسير :
ما شما را آفريديم ، پس چرا توحيد و رسالت پيامبر ما و معاد و روز جزا را تصديق نمىكنيد ؟ !
يعنى شما معترفيد كه نبوديد و موجود شديد ، و البته مخلوق به خودى خود موجود نشود ، و موجِد لازم دارد ، و او خالق و صانع و آفريدگار شما باشد .
و احياى مردگان و عود ارواح به اجساد ، از خلقت انسانى از نطفه عجيبتر نيست پس چگونه معاد را تصديق نمىكنيد ؟ ! و لذا حضرت سجاد عليه السلام فرمايد :
وَ الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِمَنْ أنْكَرَ النَّشْأَةَ الْاخْرى وَ هُوَ يَرَى النَّشْأَةَ الْاولى
: و عجب و تمامى عجب از كسى است كه انكار كند نشئهء ديگر را كه قيامت و زنده شدن مردگان باشد ، و حال آن كه مىبيند نشئهء اولى را ، كه خلقت مخلوقات و انسانها باشد .
( آيهء 58 و 59 ) ( أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ * ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخلِقُونَ )
تفسير :
از اين آيهء تا آيه 73 خداوند براى اثبات قدرت خود مواردى را ياد مىكند :
آيا آنچه از نطفه در رحم مىريزيد ديدهايد ؟
يا خبر دهيد از آب نطفه كه در رحم مىريزيد .
آيا شما آن را در مراحل مختلف تا انسان كامل شدن مىآفرينيد يا ما آفرينندهء او هستيم ؟ و چون شما اقرار داريد به آن كه خالق آن ماييم ، پس البته قادر خواهيم بود بر اعاده آن ؛ زيرا اعاده مشكلتر از ابداء و ايجاد نيست ، بلكه از آن اهون و آسانتر است .