به سوى پروردگار خويش بازگرد در حالى كه تو از او خشنود و او از تو خشنود است .
پس در ميان بندگان من درآى .
و در بهشت من داخل شو .
تنبيه : به طور اجمال نفس انسانى جوهرى است از عالم ملكوت كه خداى متعال با حكمت بالغهاش او را به بدن براى رسيدن به كمالات معنوى و ترقيات روحانى متعلق كرده است و اين نفس به اعتبار طوارى حالات درجاتى دارد :
1 - به اعتبار آن كه ذاتاً مايل به شهوات و راغب به صفات شيطانى است ، آن را « امّاره » نامند .
2 - به اعتبار آن كه اصلش از عالم ملكوت است ، بسا شود بعد از تمايل به شهوات خود را ملامت و سرزنش نمايد ، پس آن را لوّامه ، نامند .
3 - / به اعتبار آن كه مايل شود به ربط عالم معنوى و عازم شود به سير در آن ؛ لكن مقتضيات طبعى ، او را به تأخير اندازد ، آن را « مسوّفه » نامند .
4 - به اعتبار آن كه به تربيت مربّى شريعت ، يعنى دستور وجود مقدّس محمدى صلى الله عليه و آله در مرحلهء صفاى نفس برآيد ، و آرام يافته و چنان يقين نموده كه ابداً خلجان شك و ريب در قلب او وارد نگردد و مقام اطمينان را دارا شود ، آن را نفس « مطمئنّه » نامند . اين مقام و رتبه است كه صاحبش مصداق كريمهء يأَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَلِنَّةُ گردد .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 454
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٥٤