[ ناهنجارىهاى مالى مسلمين ]
( آيهء 16 ) ( وَ أَمَّآ إِذَا مَا ابْتَلَلهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُو فَيَقُولُ رَبّى أَهنَنِ )
تفسير :
و امّا هرگاه او را آزمايش كند و براى آزمايش روزى را بر او تنگ گيرد پس گويد :
پروردگارم مرا خوار كرد .
خلاصهء معنى آن است كه آدمى به جهت اشتغال به دنيا و لذّات آن و اهميت دادن به آن ، كرامتِ خود را به توانگرى داند و اهانت خود را به فقر و فاقه ، و اين از كوتاهى فكر و قلّت فهم و تدبّر اوست ؛ زيرا توانگرى و ثروتمند شدن و فقر و تنگدستى براى امتحان است و در حقيقت ، كرامت به طاعت و مذلّت به معصيت است ، چنانچه فرمايد : إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ « 1 » ، و فقر گاهى مؤدّى به كرامت دنيا و آخرت است و ثروت گاه موجب بدبختى باشد .
( آيهء 17 - 20 ) ( كَلَّا بَل لَّاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ * وَلَا تَحضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ * وَ تَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا * وَ تُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا )
لغت :
لا تحاضّون يعنى يكديگر را تحريص و تشويق نمىكنيد .
تفسير :
چنين نيست كه مىپنداريد كه زيادى نعمت ، گرامى داشتن ، و كمى آن ، خوار شمردن باشد ! و تنها اين پندارتان خطا نيست ؛ بلكه از اين پندار بدتر آن است كه
هامش
( 1 ) . سورهء حجرات ، آيهء 13 .