و در آن شهرها فساد بسيارى به راه انداختند و فسادشان گمراه كردن مردمان و كشتن آنان به غير حق ، و غصب اموال ايشان و غير آن از انواع اذيّت و آزار بود .
و چون كفر و ظلم ايشان به غايت رسيد ، مستوجب عذاب گشتند .
پس پروردگارت بر سر آنها تازيانهء عذابهاى گوناگون فرو ريخت .
[ آزمايش در نعمت و سختى ]
( آيهء 14 ) ( إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ )
لغت :
مرصاد يعنى كمينگاه .
تفسير :
حقّاً كه پروردگار تو در كمينگاه است . يعنى مراقب است و هيچ چيز از افعال و افعال بندگان از او فوت نمىشود و همه را بر وفق آن جزا خواهد داد .
( آيهء 15 ) ( فَأَمَّا الْإِنسنُ إِذَا مَا ابْتَلَلهُ رَبُّهُو فَأَكْرَمَهُو وَ نَعَّمَهُو فَيَقُولُ رَبّى أَكْرَمَنِ )
تفسير :
خداوند كه مراقب افعال و اقوال انسانهاست ، از آنها جز طاعت و سعى براى آخرت نمىخواهد .
اما انسان هرگاه كه پروردگارش او را آزمايش كند و براى آزمايش او را اكرام كند و با دادن مال و جاه و قدرت گرامى نمايد و به او نعمت بخشد ، گويد : پروردگارم مرا گرامى داشت .