( آيهء 18 و 19 ) ( إِنَّ هذَا لَفِى الصُّحُفِ الْأُولَى * صُحُفِ إِبْرَ هِيمَ وَ مُوسَى )
تفسير :
همانا اين امور - يعنى تزكيه و فلاح و تذكّر و نماز و مقدم داشتن آخرت بر دنيا - در همهء كتابهاى آسمانى گذشته ثبت است .
در كتابهاى ابراهيم و موسى .
ابن بابويه رحمه الله در كتاب خصال از ابى ذر روايت نموده كه گويد : پرسيدم : يا رسول اللَّه ، چه بوده صحف ابراهيم ؟ فرمود : تمام آن امثال بوده ، از جمله اين كه : بر عاقل مادامى كه مغلوب نفس خود نباشد ، لازم است كه ساعاتى داشته باشد : ساعتى براى مناجات با پروردگار خود ، و ساعتى كه در آن نفس خود را محاسبه نمايد ، و ساعتى كه در آنچه خدا نسبت به او ( از الطاف ) به جا آورده است تفكّر كند و ساعتى كه در آن از نعمتهاى حلال بهرهمند شود ؛ زيرا اين ساعت ، كمك براى آن ساعات است . . . .
ابوذر گويد : گفتم : يا رسول اللَّه ، صحف موسى چه بوده ؟ فرمود : تمام آن عبرت بوده مانند اين جملهها : عجب است از كسى كه به مرگ يقين دارد چگونه خوشحالى كند ؟ و عجب است از كسى كه به آتش جهنّم يقين دارد چگونه مىخندد ؟ و عجب است از كسى كه دنيا و تقلّبات و زير و رو شدن آن را مىبيند چگونه مطمئن شود به آن ؟ و عجب است از كسى كه به قَدَر ايمان دارد ، چگونه به خود رنج مىدهد ؟ و عجب است از كسى كه به حساب يقين دارد پس [ چگونه ] عمل ننمايد ؟ !
اباذر گويد : گفتم : آيا در آنچه خدا نازل فرموده و در دست ماست ، چيزى از صحف ابراهيم و موسى عليهما السلام هست ؟ فرمود : بخوان قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّى تا آخر سوره را . « 1 »
هامش
( 1 ) . كتاب الخصال ، ص 524 و 525 با تلخيص .