و در اين نعمتها بايد رقابتكنندگان رقابت كنند . يعنى در دنيا بر يكديگر در عمل صالح و خير سبقت جويند .
و در وصاياى حضرت رسول به حضرت على عليهما السلام است : يا على ، هر كس براى رضاى خدا و امتثال امر او از آشاميدن خمر خوددارى كند خداوند او را از رحيق مختوم سيراب فرمايد . « 1 »
وَ مِزَاجُهُ مِن . . . : و آميزهء آن شراب از چشمهء تسنيم است كه از بالا سرازير مىشود .
چشمهء تسنيم چشمهاى است كه مقربان درگاه الهى از آن مىآشامند .
[ رفتار مجرمان و مؤمنان با هم در دو جهان ]
( آيهء 29 - 32 ) ( إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُواْ كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضْحَكُونَ * وَ إِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ * وَ إِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ * وَ إِذَا رَأَوْهُمْ قَالُواْ إِنَّ هؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ )
تفسير :
همانا آنان كه در دنيا مشرك بودند و گناه مىكردند به حال كسانى كه ايمان آورده بودند مىخنديدند .
و چون بر آنها مىگذشتند از روى تمسخر با چشم و ابرو به يكديگر اشاره مىكردند .
و چون به سوى كسان خود باز مىگشتند با شادى از مسخره كردن آنها باز مىگشتند .
يعنى از استهزاى آنها لذّت مىبردند .
و هنگامى كه كافران و منافقان ، مؤمنان را مىديدند مىگفتند : اين گروه كه به پيامبرى محمد صلى الله عليه و آله ايمان آورده و پيرو او هستند مسلّماً گمراهاند .
نقل شده كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السلام با گروهى از اصحاب خدمت حضرت رسول مىرفتند . اتّفاقاً در راه به گروهى از منافقان رسيدند ، آنها آغاز به خنده و استهزا كردند و از روى سفاهت ، زبان به كلمات ناپسنديده گشودند . چون امير مؤمنان به مجلس حضرت رسول وارد شد ، آن حضرت آيهء وَ إِذَا مَرُّواْ . . . را خواند
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 5 ، ص 456 .