مبرّاست . « 1 » زيرا كسى را كه خداى متعال در بارهء اخلاقش فرموده : إِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ « 2 » و خود فرموده :
بُعِثْتُ لِاتَمِّمَ مَكَارمَ الْأَخْلاقِ « 3 »
هرگز چنين صفتى ندارد و چنين كارى نكند .
از حضرت صادق عليه السلام روايت شده است كه : آيه در حق مردى از بنى اميّه نازل شده كه نزد پيغمبر نشسته بود . ابن ام مكتوم وارد شد . آن مرد چون او را بديد ، از او تنفر نموده ، خود را جمع كرد .
و روى عبوس كرد و از او اعراض نمود . خداوند اين آيه را فرستاد و از كراهت و اعراض او از ابن امّ مكتوم خبر داد و به اين كار او اعتراض كرد . « 4 »
( آيهء 11 - 16 ) ( كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ * فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُو * فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ * مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةِ * بِأَيْدِى سَفَرَةٍ * كِرَامِم بَرَرَةٍ )
لغت :
سَفَرَة جمع « سافر » و آن به معنى كاتب است . بررة جمع « بارّ » به معنى نيكوكار .
تفسير :
نبايد چنين باشد ، اين آيات قرآنى وسيلهء يادآورى است
پس هر كس بخواهد ، محتواى آن را ياد كند تا هدايت يابد .
اين قرآن در صحيفهها و نوشتههايى است گرامى و ارجمند .
و الا قدر و پاكِ از لغو و باطل و تناقض و اختلاف و شائبهء شك و شبهه ؛
در دست نويسندگانى از فرشتهها كه آن را از روى لوح محفوظ نوشتهاند يا رسولانى از فرشتگان كه آن را از مبدأ وحى به پيامبر رساندهاند . و يا مسافرانى از عالمان امّت كه آن
هامش
( 1 ) . تنزيه الانبياء ، ص 195 چاپ بوستان كتاب .
( 2 ) . سورهء قلم ، آيهء 4 .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 71 ، ص 373 .
( 4 ) . به مجمع البيان ، ج 5 ، ص 437 رجوع شود .