[ لزوم بردبارى ، ياد خدا و شب زندهدارى ]
تفسير :
به آنان ( كه طعام خود را با اين كه به آن نياز داشتند در راه خدا دادند ( يعنى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام و فضهء خادمه ) خطاب شود كه همانا اين نعمت و رحمت با اين ويژگىها كه ياد شد براى شما پاداش است و سعى شما مورد تشكر و سپاس خداوند است .
به قولى پايان آياتى كه در بارهء اهل بيت نازل شده همين آيه بود و از اين جا فصل ديگرى از اين سوره آغاز مىشود .
( آيهء 23 - 26 ) ( إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْءَانَ تَنزِيلًا * فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبّكَ وَ لَاتُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًا * وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا * وَ مِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا )
تفسير :
اى پيامبر ، به يقين ما خود اين قرآن را بر تو به تدريج فرو فرستاده و نازل كردهايم .
پس براى فرمان و حكم پروردگارت ( در عمل به آن و ابلاغ آن به مردم و پياده كردن آن در جامعه صبر كن و اين كه نصرت تو و هلاكت معاندان به تاخير افتاده طبق حكمت و مصلحت است ) و از هيچ گنهكار يا كفرورزنده و كفرانكنندهاى از آنان اطاعت مكن .
تنبيه : اين مطلب مسلّم است كه مقام شامخ رسالت ، اعلى و اجل است از آن كه پيروى فاسق و فاجر و ناسپاس حق را نمايد . بنابراين شايد خطاب به او و مراد امّت باشند .
حضرت صادق عليه السلام فرمايد :
نَزَلَ الْقُرْآنُ بِإيّاكَ أعْنى وَاسْمَعى يا جَارَةُ . « 1 »
يعنى در بخشى از آيات خطاب به پيغمبر ، و مراد امّت مىباشند .
وَ مِنَ الَّيْلِ . . . : و نام پروردگار خود را هر بامداد و شامگاه ( به هر ذكر مطلق و به خصوص به نمازها ) ياد كن و پيوسته به ذكر او و به تبليغ رسالت مشغول باش .
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 631 .