سزاوار عبادت باشد نيست ، پس او را وكيل خود ساز و بر او توكل كن و كارهاى خود را به او واگذار كن .
و بر آنچه كفّار و مشركان و مكذبان از سخنان ناشايسته و نسبتهاى ناروا و تكذيب معاد و عدم اقرار به توحيد مىگويند صبر كن و از آنها به وجهى نيكو ( به مدارا و عدم درگيرى تا آن گاه كه مأمور به جهاد شوى ) دورى گزين .
از ابوذر رحمه الله روايت شده است كه : در آغاز اسلام به طريق تلطُّف به روى مشركان نظر مىكرديم ؛ لكن قلوب ما از خشم و غضب آنها پر بود و منتظر بوديم كه در چه زمانى به جهاد مأمور مىشويم ، چون آيهء جهاد نازل شد ، حكم اين آيه منسوخ گرديد .
[ وصف قيامت و دوزخ ]
( آيهء 11 - 14 ) ( وَ ذَرْنِى وَ الْمُكَذّبِينَ أُوْلِى النَّعْمَةِ وَ مَهّلْهُمْ قَلِيلًا * إِنَّ لَدَيْنَآ أَنكَالًا وَجَحِيمًا * وَ طَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَ عَذَابًا أَلِيمًا * يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَ الْجِبَالُ وَ كَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَّهِيلًا )
لغت :
النَّعمة به معنى ثروت و رفاه و تنعّم ، و أنكال به معنى قيود و زنجيرهاست .
كثيب تلّ خاك و شن ، و مهيل يعنى روان و متحرك .
وبيل يعنى شديد و سخت .
تفسير :
و مرا با تكذيبكنندگان توانگر و خوشگذران واگذار .
يعنى كار مشركان را به من واگذار - كه من در جزا دادن ايشان كافى هستم - و آنها را اندكى در اين دنيا مهلت ده .
كه همانا نزد ما در عالم آخرت زنجيرهاى گران و آتشى به شدّت فروزان .
و خوراك و غذايى گلوگير كه نه فرو رود و نه بيرون آيد و عذابى دردناك است .