[ غرق شدن قوم نوح ]
تفسير :
و به آنها گفتند : هرگز خدايانتان را رها نكنيد و ابداً بتهايتان ودّ و سواع و يغوث و يعوق و نسر را ( اينها نامهاى بتهاى آنان در آن عصر بود ) رها نكنيد .
( آيهء 24 ) ( وَ قَدْ أَضَلُّواْ كَثِيرًا وَ لَاتَزِدِ الظلِمِينَ إِلَّا ضَللًا )
تفسير :
و حقّاً آن رؤسا و اشراف ، بسيارى از ضعفا و جاهلان را گمراه كردند .
( سپس نوح نفرين كرد : ) خدايا ، ظالمان را جز گمراهى ميفزاى .
مراد از ضلال در اين نفرين واگذاشتن ايشان است در گمراهى كه به سوء اختيار خود در آن واقع شدهاند .
( آيهء 25 ) ( مّمَّا خَطِيتِهِمْ أُغْرِقُواْ فَأُدْخِلُواْ نَارًا فَلَمْ يَجِدُواْ لَهُم مّن دُونِ اللَّهِ أَنصَارًا )
اعراب :
« ما » در ممّا زائده و مفيد تأكيد است .
تفسير :
آرى به سبب گناهانشان ( كفر و شرك ، بزرگترين گناه است ) به طوفان نوح غرق شدند و بلافاصله در آتشى سوزان در عالم برزخ درآورده شدند ، پس براى خود به جاى خداوند يار و انصارى نيافتند . يعنى معبودهاى باطلشان آنها را از عذاب رهايى ندادند .
اين آيهء شريفه يكى از آيات دالّ بر عالم برزخ و اين نكته است كه انسانها پس از مرگ