حضرت موسى عليه السلام و [ آنان را ] به زبان فصيح به نام و لقب بخواند . « 1 »
[ اصلاح ناهنجارىهاى ذاتى انسان با نماز ]
( آيهء 19 - 21 ) ( إِنَّ الْإِنسنَ خُلِقَ هَلُوعًا * إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا * وَ إِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا )
تفسير :
حقّاً كه انسان بسيار حريص و كم طاقت آفريده شده ( بر جمع مال حريص است و از اداى حقوق واجبهء مالى خوددارى مىكند و در بلاها كم صبر است ) .
چون او را ضررى و آسيبى رسد سخت بىتابى و جزع و فزعكننده است .
و چون خيرى به او رسد سخت بخيل و نابخشنده است .
يعنى هنگامى كه توانگر و ثروتمند شود يا نعمتى به او رسد خود را از انفاق در راه خدا منع مىكند .
در حقيقت آيات 20 و 21 تفسير هلوع است كه در آيهء 19 بود .
[ ويژگىهاى نمازگزار واقعى ]
( آيهء 23 - / 22 ) ( إِلَّا الْمُصَلّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَآلِمُونَ )
تفسير :
مگر نمازگزاران .
يعنى جميع مردم به اين دو صفت موصوفاند ، مگر نمازگزارندگان كه صفات و ويژگىهاى آنها در آيات بعد ذكر مىشود .
آنان كه بر نمازشان پيوسته و پايدارند يا مداومتكننده و مواظبتكنندهء آن هستند كه هيچ شغلى از مشاغل ، ايشان را از اداى آن باز ندارد .
هامش
( 1 ) . مدرك ياد شده ، ص 9 .