نَحْنُ جَعَلْنهَا . . . : ما آن آتش كه از ساييدن شاخهء دو درخت به هم پيدا مىشود را وسيلهء ياد كردن آتش قيامت و وسيلهء بهرهمند شدن مسافران از آن قرار داديم .
وَمَتعاً . . . . : يعنى سبب نفع كسانى كه در بيابانى كه از آبادانى خالى باشد و احتياج به آتش پيدا كنند يا سبب انتفاع جميع مردمان گردانيديم كه در تاريكى به روشنايى آن مىنشينند و در سرما با آن گرم مىشوند و در طبخ و غير آن بدان نفع يابند .
( آيهء 74 ) ( فَسَبّحْ بِاسْمِ رَبّكَ الْعَظِيمِ )
تفسير :
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى و او را از هر عيب و نقصى برى دان .
امر به تسبيح بعد از ذكر تعدادى از نعمتهايى كه نشانهء قدرت الهى است يا به جهت تنزيه خداوند است از قول منكران و كافران ، يا به جهت تعجب از ايشان در كفران و ناسپاسى نعمتهاى الهى ، و يا به جهت امر به شكرگزارى بر نعمتهاى ياد شده است .
نزد بعضى اين آيه امر است به گفتن « سبحان ربى العظيم و بحمده » .
و در روايت وارد شده كه چون اين آيه نازل شد ، حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود :
اجعَلوها فى ركوعِكم « 1 »
: اين را در ركوع خود - يعنى ذكر ركوع - قرار دهيد .
( آيهء 75 - 80 ) ( فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَ قِعِ النُّجُومِ * وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ * إِنَّهُ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ * فِى كِتبٍ مَّكْنُونٍ * لَّايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ * تَنزِيلٌ مّن رَّبّ الْعلَمِينَ )
هامش
( 1 ) . نور الثقلين ، ج 5 ، ص 225 ، ح 86 به نقل از من لا يحضره الفقيه .