مىآشاميد تا حيات تازه يابيد ؛
آيا شما آن را از ابر سفيد بارانزا فرود آوردهايد يا ما فرو فرستندهايم ؟ !
آب ابر سفيد شيرينتر از آب ابرهاى ديگر باشد .
اگر بخواهيم آن را تلخ و شور مىگردانيم تا كسى نتواند بياشامد ! پس چرا شكر نمىكنيد ؟ !
چرا بر امثال اين نعمتهاى ضرورى كه با نبود آن ، حيات بشرى متزلزل و مختل گردد ، سپاسدارى نمىنماييد ، با اين كه عقل سليم به وجوب شكر منعم حكم مىكند .
[ نعمت آتش ]
( آيهء 71 - 73 ) ( أَفَرَءَيْتُمُ النَّارَ الَّتِى تُورُونَ * ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ الْمُنشُونَ * نَحْنُ جَعَلْنهَا تَذْكِرَةً وَ مَتعًا لّلْمُقْوِينَ )
لغت :
مُقوى اسم فاعل و به معنى مسافرى كه در بيابان است .
تفسير :
آيا آن آتشى را كه بر مىافروزيد ديدهايد ؟
يا خبر دهيد از بيرون آوردن آتش ازدرخت سبز .
آيا شما درخت آن را ايجاد كردهايد يا ما ايجاد كردهايم ؟ !
در بيابانهاى حجاز دو درخت است كه يكى مرخ و ديگرى عفار ، نام دارد . هرگاه شاخهء مرخ را به شاخهء عفار بسايند ، حق تعالى به قدرت كاملهء خود از ميان دو شاخهء تر كه آب از آن مىچكد آتش بيرون مىآورد .
يعنى شما كه مشاهده مىكنيد بروز آتش را ميان دو درخت تر و سبز ، و معترفيد كه اين كار از قدرت ماست پس به آن استدلال كنيد بر آن كه ما قادريم بر هر كار ممكن ، و از جملهء آن بعث و نشور و زنده نمودن مردگان در قيامت است .