[ اوقات تسبيحگويى و سجده گزارى ]
تفسير :
شأن نزول : مشركان قريش منكر وحدانيت الهى و بعث و نشور و معاد بودند و نسبتهاى ناشايسته - مانند سحر و شعر و جنون - به قرآن و حضرت رسول صلى الله عليه و آله مىدادند ! خداوند مىفرمايد :
پس بر آنچه مىگويند - از انكار نبوّت و شرك در ربوبيت و تكذيب قيامت - صبر كن ، و پروردگار خود را پيش از طلوع خورشيد و پيش از غروب آن همراه با سپاس و ستايش تسبيح بگو و از هر عيب و نقصى منزّه بدان . يعنى نماز صبح و ظهر و عصر بخوان .
و در بخشى از شب نيز او را تسبيح بگو - يعنى نماز مغرب و عشا بخوان - و نيز به دنبال سجدهها ( نمازها ) او را تسبيح بگو . با استفاده از روايات گفته شده مقصود نافلهء نماز مغرب است . و نيز گفته شده مراد تعقيب نمازهاست .
( آيهء 41 و 42 ) ( وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ * يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقّ ذَ لِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ )
اعراب :
گفته شده : قبل از يوم كلمهاى مانند « خبر » يا « حديث » در تقدير است .
و شايد يوم ظرف براى استماع باشد .
تفسير :
و گوش فرا ده و منتظر ندا باش روزى كه نداكننده - يعنى اسرافيل - به وسيلهء نفخهء دوم در صور از مكانى نزديك و با نسبتى متساوى به همهء بدنهاى متلاشى شده در پهنهء گيتى ندا در مىدهد .
روزى كه ( يا همان روزى كه ) همهء ارواح در عالم برزخ آن صيحه را كه حق و ثابت در لوح محفوظ است مىشنوند و با بدنهاى تركيب يافته از ذرات بدن دنيوى مقرون