الوهيت اختصاص به او خواهد داشت .
( آيهء 85 ) ( وَ تَبَارَكَ الَّذِى لَهُ مُلْكُ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا وَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ )
تفسير :
و پرخير و بركت و پايدار است خدايى كه ملكيت حقيقى و تسلط و حاكميت بر آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو هست از آنِ اوست .
و علم به هنگام حدوث قيامت نزد اوست ، و به سوى او براى رسيدن به جزاى اعمال بازگردانده مىشويد .
[ شرط پذيرش شفاعت ]
( آيهء 86 ) ( وَ لَايَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ )
تفسير :
چون مشركان غير خدا را مىپرستيدند به اميد اين كه شفيع آنها نزد خدا باشند ، در اين آيه مىفرمايد : و كسانى را كه به جاى خدا مىخوانند - مانند بتها و فرشتگان و برخى از انسانها - در روز قيامت مالك هيچ شفاعتى نخواهند بود ، مگر آن كسانى كه شهادت به حق دهند - يعنى شفيعانى كه خود اقرار به توحيد كنند - در حالى كه اقرار آنها از روى يقين باشد يا در حالى كه ايمان و صلاحيت شفاعت شده را مىدانند .
( آيهء 87 ) ( وَ لَلِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ )