اعراب :
« اللَّه » فاعل « يوحى » و « العزير الحكيم » صفت آن است .
تفسير :
اين گونه ( مانند اين كلمات و اين سوره ) خداوند مقتدر حكيم به تو و كسانى از پيامبران كه پيش از تو بودند وحى مىكند .
مراد آن كه عادة اللَّه جارى گشته بر اين كه مضامين اين سوره را كه توحيد و تصديق به معاد است ، به تمام پيغمبران خود وحى نمايد ، و اين معانى را در قرآن و ساير كتب سماويه مكرر فرمايد . پس حق تعالى به هيچ پيغمبرى كتاب نفرستاد ، مگر اين كه معانى اين سوره را به لغات ايشان در آن درج فرمود .
( آيهء 4 ) ( لَهُ مَا فِى السَّموَ تِ وَ مَا فِى الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَلِىُّ الْعَظِيمُ )
تفسير :
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است ( علاوه بر خود آسمانها و زمين ) ملك حقيقى اوست ؛ زيرا كه آفرينش و حفظ و تدبير و فانى كردن آنها در دست قدرت اوست و اوست كه از نظر ذات و صفات و افعال ، و الا و بزرگ است ، عظمت و جلالى كه عقل دوربين از ادراك رفعت و جلالت او واله و متحير است !
( آيهء 5 ) ( تَكَادُ السَّموَ تُ يَتَفَطَّرْنَ مِن فَوْقِهِنَّ وَالْمَللِكَةُ يُسَبّحُونَ بِحَمْدِ رَبّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَن فِى الْأَرْضِ أَلَآ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ )
تفسير روان (فارسى) — صفحة 280
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٨٠