[ اخلاص در بندگى با دين خالص خدا ]
تفسير :
همانا اين كتاب ( قرآن ) را به سوى تو به حق و راستى و درستى ، نه به باطل و كجى ، و بر وفق غرضى برتر و عقلايى فرو فرستاديم . يا به سبب اثبات حق و اظهار احكام معبود مطلق نازل نموديم ، پس خدا را در حالى كه اعتقاد به الوهيت و پرستش و طاعت را براى او خالص كرده باشى پرستش كن .
گفته شده : ظاهراً خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله و مراد ، امّت اوست . يعنى اى مؤمنان ، عبادت خود را از شرك و ريا پاك و پاكيزه داريد .
[ انگيزهء مشركان ، غير واقعى و ناسپاسانه ]
( آيه 3 ) ( أَلَا لِلَّهِ الدّينُ الْخَالِصُ وَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ مِن دُونِهِى أَوْلِيَآءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرّبُونَآ إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّاللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِى مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَايَهْدِى مَنْ هُوَ كذِبٌ كَفَّارٌ )
اعراب :
الذين اتّخذوا مبتدا و خبر آن يقولون مىباشد كه قبل از ما نعبدهم در تقدير است .
تفسير :
آگاه باشيد كه آيين و اعتقاد به الوهيت و طاعت و پرستش خالص از آنِ خداست و كسانى كه به جاى خدا سرپرستان و ارباب و معبودهايى از فرشتگان و جنها و قدّيسين بشر اتّخاذ كردهاند مىگويند : ما آنها را نمىپرستيم جز براى آن كه هر چه بيشتر ما را به خدا نزديك كنند ؛ يعنى پرستيدن ما ايشان را به جهت آن است كه از ما شفاعت نمايند و به سبب آن شفاعت ، مقرّب درگاه الهى شويم .