( 3653 ) ميرمهدى
از اجله سادات و اهل معرفت و از سياهپوشان است . مولدش گيلان و سكونتش در تبريز بود . مزارش در تكيهاى است در سرخاب كه خود بنا نموده و به نام وى مشهور است . « 1 »
( 3654 ) ابوطاهر ، مهدى بن ابى سعد ابىالخير
( 3655 ) محيىالدّين ، مهدى بن ابوالحسن الهى قمشهاى « 2 »
از اهل معرفت و صاحب كمالات ظاهرى و باطنى است كه علم و عمل و شور و عشق عجيبى داشت . از غزليات و گفتارش ظاهر مىشود هيچ زمان آرامش نداشته و در و ديوار عالم را به چشم « أمرّ على الديار ليلى أقبل فالجدار والجدار . » ؛ ( بر خانه مىگذرم ، خانه ليلى ، مىبوسم صاحب ديوار و ديوار را . ) نگاه مىكرده و بسيار در زندگى بىتكلف معيشت مىنموده و از جاه و مقام و مال و منال فرارى و به نظر پستى به دنيا مىنگريست . اينها همه در اثر مصاحبت با عيسى دمى چون آقابزرگ خراسانى حاصل گرديد و او براى مصاحبين خود از استادش كمالات و انوارى نقل فرموده است . سال 1393 روحش از دار غرور به دار سرور شتافت و در وادىالسلام قم در مقبره 19 به
هامش
( 1 ) . روضه اطهار ( تاريخ حشرى ) ، شمارهى 85 .
( 2 ) . قمشهاى : منسوب به قُمْشِهْ ، نام ديگر شهرضا ، شهرى واقع در سر راه اصفهان به شيراز .