( 2040 ) عبدالرّحمان بن عمرو [ ابوعمر ] اوزاعى
از ابرار و اتقيا و از كسانى بوده كه « لا يخاف فى اللَّه لومةَ لائم . » ؛ ( در راه خدا از سرزنش سرزنش كنندهاى ترس نداشت . ) سال 88 قمرى در بعلبك « 1 » به دنيا آمده و در سال 157 قمرى دار دنيا را بدرود گفت . وى با حضرت باقر - عليه السّلام - ملاقات كرده و از وى سؤالاتى نموده ، گفتهاند سبب مردنش آن شد كه در بيروت داخل حمام شد ، صاحب حمام براى نماز جماعت بيرون شد و درب حمّام ببست چون بيامد ديد وى دست زير سرگذاشته و به طرف قبله خوابيده و جان سپرده است .
گفتار
- « أدركنا النّاس وهم أوّل ما يستيقظون ، ويصلّون الصّبح ؛ يتفكّرون فى أمر معادهم و ما هم صائرون إليه ثمّ بعد ذلك فى الفقه والقرآن . »
مردم را اولين وقتى كه بيدار مىشدند ، درك كرديم در حالى كه نماز صبح مىخواند ، در امر معادشان و آن چه به سوى آن بازگشت مىكنند سپس در فقه و قرآن فكر مىكردند .
- « ليس ساعةٌ من ساعات الدّنيا إلّاوهى معروضةٌ على العبد يوم القيامة يوماً يوماً وساعةً ساعةً ، [ ولا تمرّ به ساعةً لم يذكراللَّه تعالى فيها الّا تقطّعت نفسُه عليها حسرات ] فالساعة الّتى لم يذكر اللَّه تعالى فيها تتقطّع نفسُه عليها حسراتٍ فكيف اذا مرّت ساعةً ويوم مع يوم [ وليلة مع ليلة ] . »
ساعتى از ساعتهاى دنيا نيست مگر اين كه عرضه مىشود بربنده روز قيامت روز به روز و ساعت به ساعت ، [ و لحظهاى بر او نمىگذرد كه خداوند متعال را در آن ياد نكرده باشد مگر اين كه برخودش نسبت به آن حسرت مىخورد ] پس لحظهاى كه خداوند متعال را در آن ياد نكند ، جانش برآن لحظه حسرت مىخورد چه رسد به ساعتى و روزى با روز ديگرى [ و شبى با شب ديگرى ] .
هامش
( 1 ) . بَعْلَبَك : شهرى معروف از بلاد شامِ واقع در كشور لبنان .