( 1982 ) عامر بن عبداللَّه بن قيس عنبرى بصرى
از زهّاد و عبّاد و صاحب كرامت و از اصحاب اميرالمؤمنين - عليه السّلام - و از زهّاد ثمانية است . در زمان خلافت معاويه دار دنيا را وداع گفت . در حالات اين عارف بزرگ نقل است :
هر شبانه روزى هزار ركعت نماز مىخواند [ و يا نوشتهاند كه هشتصد ركعت بر خود واجب كرده بود ] به طورى كه قدمهايش ورم كرد و با خود مىگفت :
« إنّما خُلقتَ للعباده يا أمّارة السّوء ، واللَّه لا عملّن بك عملًا حتّى لا يأخذ الفراش منك نصيباً ، ولقد كان يبيت قائماً ويضلّ صائماً . »
همانا براى عبادت خلق شدى اى بسيار امركنندهى به بدى ، به خدا سوگند به واسطهى تو عملى انجام دهم تا اين كه رختخواب از تو بهرهاى نداشته باشد و به تحقيق به حالت ايستاده شب را صبح مىكرد و روز را در حال روزه بود .
گفتار
- از وى پرسيدند : بهتر از تو كيست ؟ گفت :
« من كان صَمته تفكّراً وكلامه ذكراً ، ومشيّته تدبّراً ، فهذا خير منّى . »
كسى كه سكوتش تفكر و كلامش ذكر و روشش تدبّر و دقت باشد ، پس اين شخص از من بهتر است .
- به مجانين و ديوانگان طعام مىداد ، مردم مىگفتند : ايشان از خوردن چه مىفهمند ؟ مىگفت : اگر ايشان نمىدانند خدا مىداند .
- كسى به وى گفت : براى من از خدا مغفرت طلب كن ، گفت :
« إنّك لتسأل من عجز عن نفسه ، و لكن أطع اللَّه ، ثم أدعه ، تستجب لك . »
همانا تو سؤال مىكنى از كسى كه از خودش عاجز است و لكن از خداوند