( 2108 ) اميرعبدالغفّار طباطبايى
عارف بزرگى است كه به انواع علوم آراسته بود و از علم جفر حظّ و نصيب وافر و در علوم ظاهرى و باطنى كمال تقدّم را داشت . اكثر اوقات خود را به ترك و تجريد گذرانيد و سفرها كرد و در آخر در تبريز متوطّن و همان جا دار دنيا را بدرود گفت .
مزارش در تبريز پاى منار سرخاب بوده و الآن از مزار وى اثرى نيست . وى در قرن نهم مىزيست و از سادات طباطبايّه و در طريقه كراماتى از سلسله حضرت شاه قاسم انوار است . « 1 »
( 2109 ) نجم الدّين عبدالغفار قزوينى
( 2110 ) شيخ عبدالغفّار قوصى « 2 »
از اهل معرفت است كه جمع ميان حقيقت و شريعت نمود و آمر به معروف و ناهى از منكر بود .
« وكان يبيع نفسه فى طاعة اللَّه . »
و نفس خويش را در طاعت الهى فروخته بود .
و سال 670 از دنيا رفت . « 3 »
هامش
( 1 ) . روضه اطهار ( تاريخ حشرى ) ، شمارهى 108 .
( 2 ) . قوصى : منسوب به قوص ، بلدى در كنارهى دريا واقع در صعيد مصر .
( 3 ) . طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 138 .