پس نسبت به دنيا زهد داشته باش تا نور يقين را بيابى و فضيلت و شادمانى ترك [ دنيا ] را ببينى ، [ و ] با چشم كوچكى و خوارى به دنيا بنگر ؛ زيرا آن كوتاه و فانى است [ و ] كوچكى دنيا را با [ برداشت ] اندك از آن طلب كن و شيرينى ترك آن را با كوتاه كردن آرزو نسبت به آن به سوى خود ، جلب كن .
- « و اعلم أنّ العبد المؤمن ليس بالذى يشكر فى السرّاء ، فإذا أصابه شىء ممّا يكره ، تَرك دينه ؛ و من لا خير له فيما يكره ، فليس له خير فيما يحبّ ، فقد جعلاللَّه فى الكُره خيراً لمن صَبر على البلاء ، واحتسب المصيبة ، وأحسنَ الظنَّ باللَّه ، و صدّق التوكّل ، وآمن بما وعداللَّه الصّابرين . »
و بدان كه بندهى مؤمن ، كسى نيست كه در حالت فراخى و خوشى [ زندگى ] شكر كند ولى هنگامى كه برخى از امور ناگوار به او رسيد دينش را رها كند ، هر كس كه در امور ناگوار خيرى برايش نباشد ، در امورى كه دوست مىدارد خيرى براى او نخواهد بود ؛ زيرا بىگمان خداوند در ناگوارى براى كسى كه بربلا و گرفتارى صبر كند و مصيبت را [ به خاطر خدا ] تحمّل نموده و گمانى نيك به خداوند داشته باشد و توكّلش صادق باشد و به آن چه كه خداوند به صابران وعده داده است ، ايمان آورد ، خير و خوبى براى او قرار داده .
- « كن داعياً إلى اللَّه بما دعا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ، والتمس الرفعة بالتواضع ، والتمس الشرف بالدّين ، و ليكن ذلك فى ترك دنياك لآخرتك ، تدرِك شرف الدنيا والآخرة ، فإِنّ أكمل إيمان العبد إذا آثر الآخرة على الدنيا ، واطلب حقيقة الإيمان بردّك نفسك عن الدنيا ، واجهَدَ نفسَك على طلب الآخرة ، فإنّ الْأكيس من دان نفسَه ، و عمل لآخرته ، والعاجز من تمنّى على اللَّه الأمانىّ . »
با آن چه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - [ به سوى خدا ] دعوت فرموده [ مردم را ] به سوى خدا بخوان و رفعت و بلندپايگى را با تواضع و شرافت را با دين طلب كن ، و اينها به جهت ترك دنيا براى آخرت باشد ، تا شرافت دنيا و آخرت را درك كنى ؛ زيرا كاملترين ايمان بنده هنگامى است كه آخرت را بردنيا برگزيده و مقدّم دارد و با بازداشتن خويش از دنيا ، ايمان
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 199
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٩٩