( 1495 ) شيخ داود مشهدى « 1 »
شاگرد اخلاقى و صاحب اجازه و از نواب سيّد نعمت اللَّه ولى - متوفى به سال 834 - است . « 2 »
( 1496 ) ابو سليمان ، داود بن نصير [ نصر ] طايى كوفى
از اصحاب حضرت صادق - عليه السّلام - بوده و از بزرگان مشايخ و سادات اهل معرفت و كرامات است كه در زهد و ورع داراى شأنى عظيم بود و با آن كه در علوم حظّى وافر داشت ، به عزلت عمر بسر برد ، تااين كه شبى قرآن مىخواند به آيهى عذابى برخورد و آن قدر آن آيه را تكرار نمود كه به كسالت مبتلى شد وقتى روز آمدند ديدند سر بر خشتى گذاشته و از دنيا رفته . در گذشت وى در سال 162 يا 165 واقع گرديد .
حكايت
- شب فوتش كسى وى را در خواب ديد كه در صحراى حيرت مىدود . از او پرسيد :
اين چه كار است ؟ گفت :
« الساعة خرجتُ من السجن . »
هم اينك از زندان خارج شدم .
اتفاقاً همان ساعت از دنيا رفته بود .
- فضيل بن عياض دوبار وى را ديده و به آن افتخار مىكرد : يك بار زير سقفى
هامش
( 1 ) . مشهدى : منسوب به مشهد ، شهر بزرگ و معروف كه بارگاه امام هشتم حضرت علىّ بن موسى الرّضا - عليه السّلام - در آن واقع است .
( 2 ) . ر . ك : شرح حال سيد نعمت اللَّه ولى .