( 1066 ) ابوالقاسم ، جعفر بن احمد بن محمّد مقرى « 1 »
از بزرگان اهل معرفت و مشايخ خراسان و يگانه وقت خود و صاحب حالى عالى و همّتى شريف است . با ابن عطاء احمد رودبارى و احمد بن محمد جريرى و ابوبكر بن ابى سعدان و ابوبكر ممشاد دينورى و ابوعلى رودبارى صحبت داشت ، و سال 378 در نيشابور از دنيا رفت .
گفتار
موحّد آن است كه حق تعالى وى را مشغول گرداند از آن كه به خَلق ، به چشم رد يا قبول نِگرد . « 2 »
( 1067 ) شيخ جعفر اشتى طرسى « 3 »
از علما و مدرسين زمان خويش و صاحب كرامات كه در سنّ چهل سالگى ، در عصر سلطان محمّد قاجار « 4 » از دنيا رفت .
( 1068 ) ابوالفضل ، جعفر جعدى « 5 »
عارفى بزرگوار است كه در قرن چهارم مىزيست . « 6 »
هامش
( 1 ) . مُقِرى : كسى كه به آموختن قرائت قرآن كريم به ديگران اشتغال داشته باشد .
( 2 ) . طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 107 ؛ رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 336 .
( 3 ) . طبقات اعلام الشيعه ( الكرام البرره ) ، ج 1 ، ص 233 ، شمارهى 469 .
( 4 ) . مقصود « محمّد شاه بن عبّاس ميرزا بن فتحعلى شاه » سوّمين پادشاه از سلسله قاجاريان مىباشد كه در سال 1264 هجرى قمرى فوت نمود .
( 5 ) . جَعدى : منسوب به جدّ به نام جَعْدَه .
( 6 ) . رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 317 ؛ طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 221 و 260 .