را از من ربوده و شهوات را از من دور ساخته و آن اين است :
« يا معشرَ الربّانييّن من أمّة محمّدٍ ! إنتدبواالدّارَ . »
اى گروه ربّانى [ و منسوبين به پروردگار ] از امّت حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آمادهى خانهاى شويد .
هنوز سخن من تمام نشده بود ، كه وى سرخ و سياه شد و غشّ كرد . بقيّه كلام اين است :
« أرضُها زبرجدٌ أصفرٌ ، متدلّيةٌ عليها أشجارُ الجنّة . »
[ كه ] زمينش از زبرجد زرد است و درختان بهشت بر آن آويخته [ و سايه افكندهاند ] .
چون وى را چنين ديدم ، برخاستم و رفتم . « 1 »
( 712 ) شيخ احمد مولا
عارف مجذوب ، صاحب كمالات نفسانى است . وى شاگرد بابا كمال جُندى است كه از شاگردان نجم الدّين كبرى - متوفى به سال 618 - بود . « 2 »
( 713 ) شيخ احمد مُولَه « 3 »
هامش
( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 10 ، ص 134 .
( 2 ) . رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، در ضمن شرح حال بابا كمال جندى ، شمارهى 472 .
( 3 ) . موله / مولهين : كسى كه شدت حزن و اندوه و يا وجد و شادمانى و شيفتگى ، او را سرگشته و حيران نموده باشد . ج : مولهين .