( 410 ) ابوالفيض بن مبارك ، مشهور به فيض دكنى « 1 » هندى
از مشايخ عرفا و صاحب كمالات معنوى است . وى نيمه قرآن شريف را بىنقطه تفسير كرد و در سال 1040 در لاهور به سراى سرور هجرت نمود .
شعر
- اى كه از باديهى عشاق خبر مىپرسى ! * پاى بردار كه كَونَين ، دو گام است اين جا
پاى به بالا منه كه پايه بلند است * دم ز تقرّب مزن كه شاه غيور است
هر كه بنشست به راهت ، ز سرِ دل برخاست * و آن كه افتاد در اين باديه ، مشكل برخاست
خوش آن كسى كه ز عالم به آرزوى تو رفت * به جستجوى تو آمد به گفتگوى تو رفت
گويند رهروانِ طريقت ، كه اى رفيق ! * آگاه شو كه قافله ناگاه مىزنند
غافل نيَم ز راه ، ولى آه ! چاره چيست ؟ * زين رهزنان ، كه بر دل آگاه مىزنند
بايد به ره عشق تكاپو كردن * پيوسته به خورشيد ازل ، رو كردن
زينسان كه بوَد ظهور حق از همه سو * بايد ز چه روى روى يك سو كردن
هامش
( 1 ) . دكنى : منسوب به دكن ، ناحيهاى كوهستانى واقع در جنوب هندوستان كه مركز آن شهر حيدرآباد است .