1151 يا 1152 در جابلاق « 1 » چشم به جهان گشود و در سال 1231 و يا 1233 وفات نمود . مزارش در مقبرهى شيخان قم قرار دارد . وى تأليفات و ديوان شعرى به فارسى و عربى دارد . در منزلت وى گفتهاند :
« و كان مؤيَّداً مسدّداً ، كيِّساً فى دينه ، فطناً فى أمور آخرته ، شديداً فى ذات اللَّه ، مجانباً لهواه ، مع ما كان عليه [ من ] الرّئاسةُ وخضوعُ ملك عصره و أعوانهِ له ؛ فما زاده إقبالُهم إليه إلّاإدباراً ، و لاتوجُّهم إليه إلّامزاراً . »
وى مورد تأييد و توفيق و ارشاد خداوند ، و در دينش زيرك ، و در امور آخرتش فهيم و باهوش و صاحب شدّت و تندى در [ تحصيل رضاى ] الهى بود . از هوا و هوس دورى مىنمود ، با آن كه رياست و سرپرستى امور دينى را داشت و پادشاه و درباريان وقت براى او خضوع و فروتنى مىنمودند ، پس هر چه اقبال آنان به او بيشتر مىشد ، پشت كردن او به آنان بيشتر مىشد ، و هر چه بيشتر مورد توجه آنان قرار مىگرفت ، بر گريز و فرار او از آنان مىافزود . « 2 »
( 417 ) حاج ميرزا ابوالقاسم حسينى شيرازى معروف به سكوت
اهل معرفت و صاحب كمالات معنوى است . پس از تحصيل علوم ظاهرى ، در تحقيق معارف و تهذيب اخلاق و سير انفس و آفاق كوشيد و در اصفهان دست ارادت به نور على شاه ، محمد على و مشتاق على شاه ، ميرزا محمّد تربتى داد . پس از رجوع به شيراز دچار ملامت مردم شد و سكوت اختيار نمود ، لذا به سكوت معروف گرديد . اين
هامش
( 1 ) . جابلاق : 1 . ناحيهاى بزرگ داراى سيصد روستا از توابع دارالسرور بروجرد ؛ 2 . شهرى از توابع رشت .
( 2 ) . طبقات اعلام الشيعه ( الكرام البرره ) ، ج 1 ، ص 52 .