225 .
اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ
« 1 »
آن چه از كتاب به سوى تو وحى شده است بخوان ، و نماز را برپا دار ، كه نماز از كار زشت و ناپسند بازمىدارد ، و قطعاً ياد خدا بالاتر است ، و خدا مىداند چه مىكنيد .
226 .
يا عِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ * كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ
« 2 »
اى بندگان من كه ايمان آوردهايد ، زمين من فراخ است ؛ تنها مرا بپرستيد . * هر نفسى چشندهى مرگ است ، آن گاه به سوى ما بازگردانيده خواهيد شد .
227 .
وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
« 3 »
و كسانى كه در راه ما كوشيدهاند ، به يقين راههاى خود را بر آنان مىنماييم و در حقيقت ، خدا با نيكوكاران است .
228 .
فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ * وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُونَ
« 4 »
پس خدا را تسبيح گوييد آن گاه كه به عصر درمىآييد و آن گاه كه به بامداد درمىشويد .
* و ستايش از آنِ اوست در آسمانها و زمين و شامگاهان و وقتى كه به نيمروز مىرسيد .
229 .
يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ كَذلِكَ تُخْرَجُونَ
« 5 »
زنده را از مرده بيرون مىآورد ، و مرده را از زنده بيرون مىآورد ، و زمين را بعد از مرگش زنده مىسازد ؛ و بدين گونه [ از گورها ] بيرون آورده مىشويد .
هامش
( 1 ) . سورهى عنكبوت ، آيهى 45 .
( 2 ) . سورهى عنكبوت ، آيات 56 و 57 .
( 3 ) . سورهى عنكبوت ، آيهى 69 .
( 4 ) . سورهى روم ، آيات 17 و 18 .
( 5 ) . سورهى روم ، آيهى 19 .