ردّ توصيفات نادرست از پروردگار متعال
1015 . « عن ابراهيمَ بنِ محمّدِ الخَزّارِ ، و محمدِ بنِ الحسينِ قالا : دخَلنا على أبىِ الحسنِ الرّضا - عليهالسّلام - ، فحَكَينا لَه ما رُوِى : أنّ محمّدً - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - رَأى ربَّه فى هَيئَة الشّابِ الموفِقِ فى سِنّ أبناءِ ثلاثينَ سنةً ، رِجْلاه فى خُضرَةٍ ، و قلنا : إنّ هشامَ بنَ سالمٍ صاحب الطّاقِ و الميثمِىِّ يَقولونَ : إنّه أجوفُ إلى السُرَّةِ و الباقى صمدٌ ، فخَرَّ ساجِداً ، ثم قال : سُبحانَك ما عَرَفوك و لا وَحَّدوك ، فمِن أجل ذلك وَصَفوك . سُبحانَك لَوعَرفُوك لوَصَفوك بِما وَصَفْتَ بِه نَفسَك . . . قلتُ : جُعِلتُ فِداكَ ، من كانت رِجلاهُ فى خُضرَةٍ ؟ قال : ذاكَ محمّدٌ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - كان إذا نَظَر إلى ربّه بِقَلبه ، جعله فى نورٍ مثلِ نورِ الحُجُبِ حتّى يَستَبينَ لَه ما فى الحُجُب . إنَّ نورَ اللّهِ منه اخضرَّ ما اخضرّ ، و منه احمرَّ ما احمَرَّ ، و منه ابيَضَّ ما ابيض ، و منه غيرُ ذلك . يا محمدُ ! ما شَهِد بِه الكتابُ و السنّةُ فنَحن القائِلونَ بِه . » « 1 »
ابراهيم بن خزاز و محمد بن حسين چنين نقل مىكنند : بر حضرت رضا - عليهالسّلام - وارد شديم و عرض كرديم : روايت شده كه محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - پروردگارش را در قيافه و هيكل جوانى سى ساله و رشيد كه دوپايش در سبزى فرو رفته بود ، ديده . به حضرت عرض كرديم كه هشام بن سالم ، صاحب طاق و ميثى مىگويند : كه خداوند از سر تا ناف تو خالى و بقيه بدنش پر است . حضرت رضا - عليهالسّلام - به سجده افتاد ، سپس فرمود : خدايا تو منزهى ! تو را نشناختند و به يگانگى نسبت ندادند و به همين خاطر تو را اين چنين توصيف مىكنند . پيراستهاى تو ! اگر شناخته بودند ، تو را آن چنان كه خود توصيف كردهاى توصيف مىكردند . . . ابوصلف مىگويد : عرض كردم :
جانم فداى شما ! دو پاى چه كسى در سبزه بود ؟ فرمود : دو پاى محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ، هنگامى كه حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - با قلبش به پرودگارش نگريست ، خداوند او را در نورى مانند نور پردهها قرار داد تا آن چه در پردههاست برايش روشن گردد . نور خداوند برخى سبز رنگ است ، چه رنگ سبزى ! و برخى
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 4 ، ص 39 ، حديث 18 .