دستش را بر سر حسين - عليهالسّلام - گذاشته بود ، فرمود : با بركت است ، اين نوزادى كه بركتها و درودها و رحمت و خشنودى من بر او و خشم و كيفر و خوارى و عذاب من بر كشندگان و دشمنان و كينهورزان و ستيزهكنندگان او مىباشد . آگاه باش كه او در دنيا و آخرت آقاى همهى شهيدان از اولين و آخرين است و در ميان همه خلق سرور و آقاى جونان بهشتى است و پدرش از او برتر است . . .
ما در بيان كمالات امام حسين - عليهالسّلام - به همين روايت و آياتى كه در بخش مربوط به پدر بزرگوارش بيان شد و به روايت لوح كه در بخش مربوط به برادرش گذشت بسنده مىكنيم .
گزيدهى زندگىنامه
نام ايشان حسين است و لقبهاى شريفش عبارتاند از : طيّب و وفىّ و زكّى و سيد و كنيهاش ابوعبداللَّه مىباشد . آن حضرت ، فرزند على بن ابى طالب - عليهالسّلام - و مادرش حضرت فاطمه - عليهاالسّلام - سرور زنان دو عالم مىباشد .
آن حضرت در سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه متولد گرديد و خلافتش بعد از دوران برادرش - عليهالسّلام - بود و در روز شنبه يا دوشنبه ، دهم محرم سال شصت و يكم هجرى در كربلاء به شهادت رسيد .
احاديث
اظهار نياز امام - عليهالسّلام - به پروردگار
700 . « سُئِل الحسينُ بنُ عليٍّ - عليهالسّلام - فَقيل له : كيفَ أصبَحتَ يا بنَ رسولِ اللَّهِ ؟ قال :
أصبَحتُ ولي ربٌّ فَوقي و النارُ أمامِي و الموتُ يطلُبُني و الحِساب مُحدِقٌ بِي و أنا مُرتَهنٌ بِعمَلي ، لا أجِدُ ما أحِبُّ و لا ادْفَعُ ما أكرَهُ و الامورُ بِيد غيرِي ، فإن شاءَ عذَّبَني و إن شاءَ عفَا عنّي ؛ فأيُّ فقيرٍ أفقَرُ مِنّي . » « 1 »
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 113 ، حديث 7 .