حضرت امام حسين - عليهالسّلام -
فضايل
699 . « عن أبى عبد اللَّه - عليهالسّلام - قال : بينا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - في منزل فاطمةَ و الحسينُ في حِجره إذ بكىَ و خرّ ساجداً ثمّ قال : يا فاطمةُ يا بنت محمّد ، إنّ العلىّ الأعلى ترائى إلىّ في بيتك هذا فى ساعتي هذه في أحسن صورة و أهيأ هيئة و قال لي : يا محمّد ! أتحبّ الحسينَ ؟ فقلت : نعم قرّةُ عيني و ريحانتي و ثمرةُ فؤادي و جِلدة ما بين عينىّ . فقال لي : يا محمّد ! - و وضع يَده على رأس الحسين - بورك من مولودٍ عليه بركاتي و صلواتي و رحمتي و رضواني ، و لعنتي و سخطي و عذابي و خزيي و نكالى على من قتله و ناصبَه و ناواه و نازعه . اما إنّه سيّدالشهداء من الأوّلين و الآخرين في الدنيا و الآخرة ، و سيّدُ شباب أهل الجنّة من الخلق أجمعين ، و أبوه افضل منه . . . » « 1 »
از حضرت صادق - عليهالسّلام - چنين آمده است : هنگامى كه پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - در خانه حضرت فاطمه - عليهاالسّلام - بود و امام حسين - عليهالسّلام - در دامان او نشسته بود ناگهان گريست و به سجده رفت . سپس فرمود : اى فاطمه ، دختر محمد ، خداوند بلند مرتبه در همين زمان و در همين خانه به بهترين وجه و نيكوترين شكل برايم جلوهگر شد و فرمود : اى محمد ! آيا حسين را دوست دارى ؟ گفتم : بله ، او روشنايى چشم و گل خوشبو و ميوه دل و پوست بين دو چشم من است . خداوند در حالى كه
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 44 ، ص 238 .