بيمناك باشد ، او را كيفرى مىدهم كه كسى از عالميان را چنان كيفرى ندادهام . پس مرا پرستش نما و بر من توكل كن ، بىترديد من هر پيامبرى را كه مبعوث كنم بعد از سپرى شدن مدتش و به پايان رسيدن پيامبرىاش براى او جانشينى قرار مىدهم و بىشك من تو را بر همه پيامبران و جانشينت را بر همه جانشينان برترى بخشيدهام و با دو نوهات يعنى امام حسن و امام حسين - عليهالسّلام - تو را گرامى داشتهام . پس حسن - عليهالسّلام - را بعد از پدرش معدن دانش و حسين - عليهالسّلام - را خزانهى وحى خود قرار دادم و او را با شهادت گرامى و بزرگ داشتم و سرانجام او را سعادت و خوشبختى قرار دادم ؛ پس او برترين شهيد است و رتبهاش از همه شهيدان والاتر است . كلمه كامل خود را در نزد او و دليل رسا و نافذ خود را همراه او قرار دادهام به واسطهى خاندانش پاداش و كيفر مىدهم .
آيات و روايات مختلفى كه برخى در بخش مربوط به اميرمؤمنان - عليهالسّلام - گذشت ، بر فضل و كمال و امامت امام حسن - عليهالسّلام - دلالت دارد . هر كس مىخواهد آنها را از جاهاى مناسبش جويا گردد و ما حديث لوح را به عنوان مقدمه براى بيان سخنان و كلمات ايشان ذكر كرديم تا يادش خالى از سخنى در مورد فضيلت و كمال و امامتش نباشد .
گزيدهى زندگىنامه
نام مباركش حسن ، لقبش مجتبى و تقى و كنيهاش ابومحمد است .
آن حضرت ، فرزند على بن ابى طالب - عليهالسّلام - و فاطمهى زهرا - عليهاالسّلام - دختر پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - است . سه سال پس از هجرت در نيمه ماه مبارك رمضان به دنيا آمد و مدت چهل و هفت سال و به قولى چهل و نه سال و چند ماه زندگى كرد و امامت و جانشينى آن حضرت - عليهالسّلام - در مدت بيست سال پس از پدر بزرگوارش - عليهالسّلام - بود و در بيست و هشتم ماه صفر سال پنجاه هجرى با سمّ به شهادت رسيد .