. . . اى احمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - پيش از آن كه عقل از دست تو برود آن را به كارگير ؛ چون آن كه عقلش را به كار مىگيرد به خطا و طغيان دچار نمىگردد و به علمى كه به تو آموختهام عمل نما تا همه علوم اولين و اخرين در نزد تو جمع گردد ؛ سپس با معرفت به گونهاى بر قلب تو مهر زنم كه هيچ كس از عهده توصيف و بيان آن بر نيايد و به هر كجا رو كنى ، براى تو نشانهى هدايتى قرار مىدهم و تو را در هر كار نيكى داخل مىكنم . راه عارفان را به تو مىنمايم و تو را بر عبادت قوت و نيرو مىبخشم و عبادت را در نزد تو محبوب و دوست داشتنى مىكنم و در انجام آن تو را يارى مىكنم ، تا آن جا كه هيچ چيز در نزد تو محبوبتر از عبادت نباشد .
. . . اى احمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ! آيا مىدانى براى چه تو را بر انبياى ديگر برترى بخشيدم ؟ حضرت عرض كرد : خداوندا ! نه . فرمود : به خاطر يقين و خوش خلقى و سخاوت و رحمتى كه نسبت به خلق دارى و او اوتاد و بندگان خاص خدا نيز به خاطر همين صفات ، به آن مقام رسيدهاند .
. . . اى احمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - اگر بندهاى به اندازه اهل آسمان و زمين نماز گزارد و روزه بگيرد و مانند فرشتگان غذا نخورد و چون برهنگان ، لخت باشد ولى در قلبش اندكى از محبت دنيا با شهرت و آوازه آن يا رياست آن يا زينت آن مشاهده كنم ، او را همنشين و مجاور خود در خانهام نمىسازم و محبت خود را از قلبش ريشه كن مىنمايم و قلبش را به گونهاى تيره و تار مىسازم كه مرا فراموش كند و شيرينى شناخت و معرفتم را به او نمىچشانم و سلام و رحمت من بر تو باد اى احمد !
ويژگىهاى مؤمن
432 . « وفى رواية أبى عبد اللَّهُ - عليهالسّلام - : قال اللَّهُ - عزّوجلّ - : عَبدِيَ المؤمنُ لا أصرِفُه في شيءٍ إلّاجعلتُه خيراً له ، فليَرضَ بقضائي و ليَصبِرْ على بَلائي و ليَشكُرْ نَعمائي ، أكتُبهُ يا محمّدُ من الصدّيِقينَ عندي . » « 1 »
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 69 ، ص 330 ، حديث 13 .