يُقال له الداعي ، فإذا دخَل شهرُ رجَبٍ يُنادي ذلك المَلَكُ كلَّ لَيلةٍ منه إلى الصَباح : طوبَى لِلذّاكِرينَ ! طوبى لِلطّائِعينَ ! و يقولُ اللَّهُ تعالى : أنا جَليسُ مَن جالَسَني و مُطيعُ من أطاعَني و غافِرُ مَن استَغفَرني . الشَهرُ شَهري و العبدُ عَبدي و الرحمةُ رحمَتي ؛ فمَن دَعاني في هذا الشهرِ ، أجَبتُه و مَن سَألَني ، أعطَيتُه و مَن استَهدانِي ، هَديتُه و جَعلتُ هذا الشهرَ حَبْلًا بَيني و بَين عِبادي ، فمَن اعتَصَم بِه وصَل إلَىَّ . » « 1 »
نيز از آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - روايت شده است : خداوند در آسمان چهارم فرشتهاى را گماشته كه نامش « داعى » است ؛ هنگامى كه ماه رجب فرا مىرسد ، آن فرشته از ابتداى هر شب تا صبح اين ماه چنين صدا مىزند : خوشا به حال اهل ذكر ! خوشا به حال اهل طاعت ! و خداوند مىفرمايد : من همنشين همنشينم و فرمانبر فرمانبردارم و آمرزنده آمرزش خواهم مىباشم [ هر كه همنشين من باشد ، با او همنشينم و هر كه فرمانبرم باشد ، فرمانبراويم و هر كه از من آمرزش بخواهد ، آمرزنده اويم ] .
ماه ، ماه من و بنده ، بنده من و رحمت ، رحمت من است ، هر كه در اين ماه مرا بخواند ، پاسخ مىدهم و هر كه درخواست نمايد عطا مىكنم و هر كه هدايت بخواهد ، هدايت مىكنم و ماه رجب را رشته اتصالى بين خود و بندگانم قرار دادهام ؛ هر كه به آن چنگ زند به من مىرسد .
ويژگىهاى اهل آخرت و برخى فضايل اخلاقى
431 . « فيما سأل رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ربَّه ليلةَ المِعراجِ ، فقال : يا ربِّ ! أيُّ الأعمالِ أفضَلُ ؟ فَقال اللَّهُ - عزّوجَلَّ - ليس شَيءٌ عِندى أفضل منالتوكُلّ عَليَّ والرِضَى بِما قسَمتُ . يا محمّدُ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ! وجَبتْ مَحبَّتي لِلمُتحابّينَ فِيَّ ووَجبتْ محبَّتي لِلمتعاطِفينَ فِىَّ ووَجبتْ محبّتي لِلمتواصِلينَ فِىَّ ووَجبتْ مَحبّتي لِلمتوكّلِينَ علىَّ وليس لِمَحبّتي علَمٌ ولاغايَةٌ
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 95 ، ص 377 .