- « يَابْنَ أَبىيَعْفُورٍ ، إِنَّ اللَّهَ واحِدٌ مُتَوَحِّدٌ بِالْوَحْدانِيَّةِ ، مُتَفَرِّدٌ بِأَمْرِهِ . فَخَلَقَ خَلْقاً فَقَدَّرَهُمْ بِذلِكَ الْأَمْرِ ، فَنَحْنُ هُمْ يَا ابْنَ أَبىيَعْفُورٍ ، فَنَحْنُ حُجَجُ اللَّهِ فِى عِبادِهِ ، وَخُزّانُهُ عَلى عِلْمِهِ وَ الْقائِمُونَ بِذلِكَ . » « 1 »
اى پسر ابىيعفور ، خداوند يگانه است و در يگانگىاش بىهمتا و در امر و فرمان خويش يكتا است ، پس آفريدههايى را با آن امر خويش آفريد و مقدر نمود ، و ما همانهاييم . اى پسر ابىيعفور ؛ پس ما حجت خدا در ميان بندگان و گنجينه داران دانش خدا و برپادارندگان آن هستيم .
- « إِنَّ اللَّهَ خَلَقَنا فَأَحْسَنَ خَلْقَنا ، وَ صَوَّرَنا فَأَحْسَنَ صُورَتَنا ، فَجَعَلَنا خُزّانَهُ فِى سَماواتِهِ وَ أَرْضِهِ وَ لَوْلانا ما عُرِفَاللَّهُ . » « 2 »
خداوند - عزّوجلّ - ما را آفريد و نيكو آفريد و ما را نگارگرى كرد و نيكو نگارگرى كرد و گنجينه داران خود در آسمان و زمين قرار داد و اگر ما نبوديم ، هرگز عبادت خدا به درستى انجام نمىشد .
دربارهى آيهى شريفهى :
صِراطِ اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ
« 3 » ؛ ( راهِ همان خدايى كه آن چه در آسمانها و آن چه در زمين است از آنِ اوست . هشدار كه [ همهى ] كارها به خدا بازمىگردد . ) آمده است :
« يَعْنِى عَلِيّاً ، إِنَّهُ جَعَلَ عَلِيّاً - عليهالسّلام - خازِنَهُ عَلى ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الْأَرْضِ مِنْ شَىْءٍ وَ ائْتَمَنَهُ عَلَيْهِ
أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ
. » « 4 »
مقصود از آن على - عليهالسّلام - است ؛ زيرا خداوند على - عليهالسّلام - را گنجينهدار خود بر تمام اشيا در آسمانها و زمين و مورد اعتماد خود قرار داده است . « هان ! آگاه باشيد كه همهى امور ، به سوى خدا باز مىگردد » .
و مراد از « آمِنُهُ » در جمله دوم دعاى فوق ، آن بزرگواران - عليهمالسّلام - باشند به بيانى كه در معنى جمله اوّل براى « وَ لا يَخافُ آمِنُهُ » نموديم ، زيرا خداوند است كه آنان - عليهمالسّلام - را از ترس از غير خود ايمن نموده است .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 106 ، حديث 8 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 107 ، حديث 10 .
( 3 ) . سورهى شورى ، آيهى 53 .
( 4 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 108 ، حديث 14 .