گذاشته ، چرا كه به تو اذن داده كه از او بخواهى ، پس هرگاه درخواست نمودى ، با دعا طلب گشايشِ درهاى نعمتش را نموده و باران رحمتش را مىطلبى . بنابراين ، هرگز ديركردِ اجابت دعا ، تو را نوميد نگرداند ، چرا كه عطاى الهى ، به اندازهى نيت تو بستگى دارد .
ترسى كه در ابرار راه ندارد
امّا اين كه ترس به آنان - كه حضرت حقّ سبحانه ايمنىشان داده - راه ندارد : « وَ لا يَخافُ آمِنُهُ » ، چه ترسى مراد است ؟ ممكن است مراد ، ترس از خداوند و يا ترس در مقابل ناهموارىها و كم و زياد عالم مادّى و يا ناراحتىهاى پس از اين عالم باشد .
گمان مىشود مراد ، مورد اوّل باشد ؛ زيرا خوف و ترس از خداوند از امورى است كه از حسنات به حساب مىآيد و اولياى خداوند و ملايكه نيز بدان افتخار مىكنند .
خداوند از لسان ابرار مىفرمايد :
- إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً
« 1 »
ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت ، هراسناكيم .
- يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ
« 2 »
از پروردگارشان كه حاكم برآنهاست مىترسند .
بنابراين آنان بايد كسانى باشند كه به شهود امر اوّل : « لا تَنْفَدُ خَزائِنُهُ » ، راهيافته و ملكوت جهان هستى برايشان آشكار شده باشد و غير او و نامها و كمالاتش را در دو عالم كارهاى ندانند ، تا ترس و واهمه به آنها راه داشته باشد ؛ بلكه تنها از او سبحانه ترسناكند . خداوند مىفرمايد :
- بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 3 »
هامش
( 1 ) . سورهى انسان ، آيهى 10 .
( 2 ) . سورهى نحل ، آيهى 50 .
( 3 ) . سورهى بقره ، آيهى 112 .