در خانههايى كه خدا رخصت داده كه [ قدر و منزلت ] آنها رفعت يابد و نامش در آنها ياد شود . در آن [ خانه ] ها هر بامداد و شامگاه ، او را نيايش مىكنند : مردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى ، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات به خود مشغول نمىدارد و از روزى كه دلها و ديدهها در آن زيرورو مىشوند ، مىهراسند .
- إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 1 »
محققاً كسانى كه گفتند : « پروردگار ما خداست » ، سپس ايستادگى كردند ، بيمى برآنان نيست و غمگين نخواهند شد .
- أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 2 »
آگاه باشيد كه بر دوستان خدا ، نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مىشوند .
و در حديثى در ذيل آيه شريفه آمده است :
« ثُمَّ قالَ تَدْرُونَ مَنْ أَوْلِياءُاللَّهِ ؟ قالُوا : مَنْ هُمَ يا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ ؟ فَقالَ : هُمْ نَحْنُ وَ أَتْباعُنا ، فَمَنْ تَبِعَنا مِنْ بَعْدِنا طُوبى لَنا وَ طُوبى لَهُمْ أَفْضَلُ مِنْ طُوبى لَنا ، قالَ : يا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ ما شَأْنُ طُوبى لَهُمْ أَفْضَلُ مِنْ طُوبى لَنا ؟ أَلَسْنا نَحْنُ وَ هُمْ عَلى أَمْرٍ ؟ قالَ : لا ، لِأَنَّهُمْ حَمَلُوا مالَمْ تَحْمِلُوا عَلَيْهِ ، وَ أَطاقُوا ما لَمْ تُطِيقُوا . » « 3 »
سپس فرمود : آيا مىدانيد اولياى خدا چه كسانى هستند ؟ عرض شد : اى اميرمؤمنان ، چه كسانى هستند ؟ فرمود : ما و پيروان ما ، هر كس بعد از [ رحلت ] ما از ما پيروى كند ، خوشا به حال ما و خوشا به حال آنان برتر از ما . عرض شد : اى اميرمؤمنان ، چگونه خوشا به حال آنان برتر از خوشا به حال ما ؟ مگر ما و آنان بر يك امر استوار نيستيم ؟ ! فرمود : خير ، زيرا آنان امورى را بر دوش مىكشند و بر آن طاقت مىآورند كه شما برنداشته و تحمل نكردهايد .
هامش
( 1 ) . سورهى احقاف ، آيهى 13 .
( 2 ) . سورهى يونس ، آيهى 62 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 69 ، ص 277 ، حديث 10 .