مَن . . » و . . برآورده شدن حوايج ذيل آنها است . گمان مىشود همه و يا بيشتر آن خواستهها ، مربوط به امور ظاهرى باشد . ولى اگر توجيه به امور ظاهرى و باطنى نيز بشود ، دور از حقيقت نيست ؛ چرا كه مانعى ندارد معصوم - عليهالسّلام - براى دوام حالات و مقامات معنوى خود ، هر دو را از حضرت حق سبحانه تقاضا نموده باشد و ديگران نيز براى كسب كمال از خداوند متعال هر دو معنى را مسألت كنند . ( حوايج ملاحظه شود ) در ابتداى حوايج ، خداوند با ياى نداء خوانده شده و سپس ذكر حاجت شده است :
( 242 )
« يا مَنْ لا رادَّ لِأَمْرِهِ ، وَ لا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ . . . » « 1 »
اى كسى كه هيچ كس نمىتواند دستور تو را برگردانده و فرمانت را به تأخير اندازد . . .
و در آخر فرموده شده :
( 243 )
« أَللَّهُمَّ ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ ، أَلْأَوْصِياءِ الْهُداةِ الدُّعاةِ الرُّعاةِ ، وَ أَنْ لا تَجْعَلَ حَظِّى مِنْ هذَا الدُّعاءِ تِلاوَتَهُ ، وَ اجْعَلْ حَظِّى مِنْهُ إِجابَتَهُ ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ . » « 2 »
خدايا ، بر حضرت محمد و خاندان او كه جانشينان هدايتگر و فراخواننده [ مردم به سوى خدا ] هستند ، درود فرست و بهرهى مرا از اين دعا ، فقط خواندن آن قرار مده ، بلكه بهرهى مرا از آن ، اجابت آن بگردان ، به راستى كه تو بر هر چيز توانايى .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 717 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 718 .